قلم زدم بـه عشقِ تو ، شدی همه رسالتم
شدی پنـاهِ امنِ من ، تـو قبله ی عبادتم

شکسته بال و زخمۍام به حیله های روزگار
دوای دردِ مـن تـویی! بیا شبی عیـادتم

نشو طلسمِ دیگـران ، اسیـرِ دامِ دلبـران
ببخـش اگر حسودم و لبـالب از جسارتم

پَـریـش میکند مرا ، نگاه و حیله ی رقیب
تمامِ شب زِچشمِ من، رُبوده خوابِ راحتم

به کامِ خود زِ عالَمی ، بُـریده ام دل از همه
ولی بـه راهِ عشقِ تـو ، همیشه با صداقتم

اگر که در جنـونِ شعر زبانزدم بـه هر دیار
دلیلِ عاشقانه ها... تـویی بـه هر روایتم

چه کرده ای تو با دلم،که آرزوۍمن شدی؟
کـه از شرارِ عشقِ تـو ، پُـر از تب و حرارتم

خلاصه عاشقم بدان، همیشه عاشقم بمان
تمامِ من تویی وبَس!به دیگران چه حاجتم؟