اسفند، اردیبهشتی‌ترین

حالتِ زمستان است...
از همان ماه های خوبِ

خدا که جان می‌دهند برای دل را به خیابان زدن‌های

بی‌هوا و قدم زدن‌های طولانی ...
 

انگار تمامِ آدم‌ها، تن‌پوشی

از مهربانی به تن کرده اند

و لب‌های تمام عابران شهر، در صمیمانه ترین

حالتِ لبخند است .
اسفند، به گرگ و میشِ

صبح می‌مانَد،
به خورشیدی در آستانه‌ی

طلوع،
و به رنگ‌های بنفش و سرد

و بی روحی، در آستانه‌ی سبز شدن ...
اسفند یعنی زمستان

رفتنی‌ست ،
 

یعنی بهار،در راه است ...